انواع کابل شبکه: بررسی کامل تفاوت، ویژگی و کاربرد

انتخاب کابل مناسب، یکی از مراحل اساسی در طراحی شبکه می باشد. نرخ انتقال داده مورد نیاز، هزینه و فاصله، همگی دامنه انتخاب ها را برای هر اتصال تعیین می کنند. برخی اتصالات تنها یک گزینه کابل مشخص دارند، در حالی که برخی دیگر با چند کابل سازگار عمل می کنند.

زیرساخت شبکه، خدماتی نظیر اشتراک گذاری فایل، دسترسی به اینترنت، چاپ و ایمیل را به کاربران نهایی ارائه می دهد. این زیرساخت معمولا شامل سوئیچ ها، روترها و در پایه آن همه، کابل کشی شبکه می باشد که یکی از قدیمی ترین و ضروری ترین اجزای معماری شبکه به شمار می رود.

انواع کابل شبکه شامل کابل کواکسیال، کابل جفت به هم تابیده (که هم نوع روکش دار و هم نوع بدون روکش را در بر می گیرد) و کابل فیبر نوری می باشد. هر نوع کاربردهای خاص خود را دارد، بنابراین آشنایی متخصصان شبکه با تفاوت های میان آن ها برای انتخاب بهترین گزینه در طراحی کلی شبکه سازمان ضروری می باشد.

کابل شبکه چیست؟

کابل شبکه (Network Cable) یک بستر فیزیکی برای انتقال داده بین تجهیزات مختلف در یک شبکه کامپیوتری است. این تجهیزات می‌توانند شامل کامپیوترها، سوئیچ‌ها، روترها، سرورها، دوربین‌های مداربسته IP و اکسس‌پوینت‌ها باشند.

رایج‌ترین نوع کابل شبکه در شبکه‌های اترنت، کابل‌های زوج به هم تابیده (Twisted Pair) هستند که از چهار زوج سیم مسی تشکیل شده‌اند. این زوج‌ها به صورت مارپیچ به دور هم تابیده شده‌اند تا میزان نویز و تداخل الکترومغناطیسی کاهش یابد.

این کابل‌ها معمولاً با کانکتور استاندارد RJ45 به تجهیزات شبکه متصل می‌شوند و ستون اصلی بسیاری از شبکه‌های محلی (LAN) محسوب می‌گردند.

تاریخچه مختصری از کابل های شبکه

ارتباطات دیجیتال ایده ای کاملا نو نیست. در سال ۱۸۴۴، ساموئل مورس پیامی را با استفاده از اختراع خود، یعنی تلگراف، در فاصله ای ۶۰ کیلومتری از واشینگتن دی سی تا بالتیمور ارسال کرد. این موضوع شاید با شبکه های رایانه ای امروزی فاصله زیادی به نظر برسد، اما اصول آن یکسان می باشد.

کد مورس نوعی سیستم دودویی می باشد که از نقطه ها و خط ها در ترکیب های مختلف برای نمایش حروف و اعداد استفاده می کند. شبکه های داده مدرن نیز برای رسیدن به همین هدف از صفر و یک بهره می برند.

تفاوت اصلی میان گذشته و حال، سرعت انتقال داده می باشد. اپراتورهای تلگراف در اواسط قرن نوزدهم شاید چهار یا پنج نقطه و خط در ثانیه ارسال می کردند. امروزه رایانه ها می توانند با سرعت های تا ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه، یعنی ۱۰۰ میلیارد صفر و یک در ثانیه، ارتباط برقرار کنند.

با آنکه تلگراف و تله تایپ پیشگامان ارتباطات داده ای بودند، رایانه ها با سرعت های فزاینده پیشرفت کردند و این پیشرفت، توسعه تجهیزات شبکه سریع تر را ضروری ساخت. در این فرآیند، نیاز به کابل ها و سخت افزارهای اتصال با مشخصات فنی بالاتر نیز احساس شد.

ساختار کابل شبکه

یک کابل شبکه استاندارد از چند لایه و جزء اصلی تشکیل شده است که هرکدام نقش مهمی در کیفیت انتقال داده دارند:

• هادی (Conductor):
  وظیفه انتقال سیگنال‌های الکتریکی را دارد و معمولاً از مس خالص یا آلومینیوم روکش‌دار مس (CCA) ساخته می‌شود. کیفیت هادی تأثیر مستقیم بر سرعت و پایداری شبکه دارد.
• عایق (Insulation):
  هر سیم توسط یک لایه عایق پوشانده می‌شود تا از تماس الکتریکی و ایجاد اتصال کوتاه جلوگیری شود و سیگنال‌ها دچار اختلال نشوند.
• زوج سیم تابیده (Twisted Pair):
  سیم‌ها به صورت دوتایی به هم تابیده می‌شوند تا اثر نویزهای خارجی و تداخل الکترومغناطیسی (EMI) کاهش یابد. هرچه میزان تابیدگی دقیق‌تر باشد، کیفیت انتقال بالاتر خواهد بود.
• روکش خارجی (Jacket):
  لایه بیرونی کابل که از جنس PVC یا LSZH ساخته می‌شود و وظیفه محافظت از کابل در برابر ضربه، رطوبت و عوامل محیطی را بر عهده دارد.

۱. کابل کواکسیال

کابل کواکسیال (Coax) یکی از گزینه های کابل کشی شبکه می باشد. هسته رسانای داخلی توسط یک لایه رسانای محافظ احاطه می شود و این لایه نیز با یک پوشش خارجی محافظت می گردد.

هسته ای که سیگنال ها را منتقل می کند از مس جامد، کابل فولادی با روکش مسی یا مس بافته شده ساخته می شود. هسته و سپرهای رسانا به صورت دیفرانسیلی عمل می کنند تا هم از انتشار تداخل الکترومغناطیسی جلوگیری کنند و هم از نفوذ تداخل های خارجی.

کابل کواکسیال سابقه ای طولانی دارد. در اواسط قرن نوزدهم برای کابل کشی زیر دریا به کار می رفت. امروزه در طیف گسترده ای از کاربردها از جمله پهنای باند مسکونی، خطوط تلفن و اتصالات به فرستنده های رادیویی و تلویزیونی استفاده می شود.

در مراکز داده، کابل کواکسیال اغلب برای اتصالات فیبر کانال میان سرورها و درایوهای دیسک به کار می رود. مقاومت آن در برابر نویز الکتریکی، استفاده از آن را در محیط هایی با سطح بالای نویز، مانند تاسیسات صنعتی، ارزشمند می سازد.

توسعه استاندارد اترنت

اولین استاندارد اترنت از کابل کواکسیال استفاده می کرد. اترنت در اواسط دهه ۱۹۷۰ توسط رابرت متکالف و دیوید باگز در مرکز تحقیقات پالو آلتو زیراکس در کالیفرنیا توسعه یافت. در سال ۱۹۷۹، شرکت دیجیتال اکویپمنت و اینتل با زیراکس همکاری کردند تا سیستم اترنت را استانداردسازی کنند. اولین مشخصات فنی این سه شرکت با عنوان Ethernet Blue Book در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و به استاندارد DIX نیز معروف گردید.

این استاندارد سرعت هایی تا ۱۰ مگابیت بر ثانیه را مشخص می کرد. استاندارد اترنت بر یک کابل کواکسیال اصلی بزرگ متکی بود که در سراسر ساختمان کشیده می شد و کابل های کواکسیال کوچک تر با فاصله ۲.۵ متری از آن منشعب می شدند تا به ایستگاه های کاری متصل شوند. کابل اصلی که معمولا زرد رنگ بود به نام Thick Ethernet یا 10Base-5 شناخته شد.

تفکیک اصطلاح 10Base-5 به شرح زیر می باشد:

• 10: سرعت، یعنی ۱۰ مگابیت بر ثانیه
• Base: سیستم باند پایه که تمام پهنای باند خود را برای هر انتقال اختصاص می دهد، برخلاف پهنای باند وسیع که پهنای باند را به کانال های جداگانه تقسیم می کند
• 5: حداکثر طول کابل سیستم، در این مورد ۵۰۰ متر

در سال ۱۹۸۳، IEEE استاندارد رسمی اترنت را با نام IEEE 802.3 منتشر کرد. نسخه دوم، IEEE 802.3a، در سال ۱۹۸۵ ارائه شد و به نام Thin Ethernet یا 10Base-2 شناخته می شود. در این نسخه حداکثر طول ۱۸۵ متر می باشد.

جایگزین های کابل کواکسیال

کابل کواکسیال یکی از رایج ترین انواع کابل شبکه می باشد، اما جایگزین هایی با عملکرد مشابه نیز وجود دارند:

• کابل تویناکس (Twinax): انتقال اترنت با نرخ داده بالا را با هزینه ای کمتر از فیبر نوری فراهم می کند. هسته تویناکس از دو سیم به جای یک هسته واحد تشکیل شده است.
• تویناکس غیرفعال: از اتصالات کوتاه برد پشتیبانی می کند. تویناکس فعال دارای اجزایی برای تقویت سیگنال می باشد که اتصالات با برد طولانی تر را ممکن می سازد.
• کابل های تریاکس و کوادراکس: برای اتصالات تلویزیونی استفاده می شوند اما می توانند اترنت گیگابیتی را نیز منتقل کنند. هسته تریاکس مشابه کواکسیال است اما یک لایه عایق و یک لایه محافظ اضافی دارد. هسته کوادراکس از چهار سیم مجزا تشکیل می شود.

۲. کابل جفت به هم تابیده (Twisted Pair)

کابل جفت به هم تابیده که در اصل توسط الکساندر گراهام بل برای انتقال سیگنال های تلفنی اختراع شد، رایج ترین انتخاب برای کابل کشی شبکه می باشد.

در این نوع کابل از سیم های مسی استفاده می شود که همان طور که از نام آن پیداست، به صورت جفت به دور هم پیچیده شده اند. اثر پیچش هر جفت سیم تضمین می کند که هرگونه تداخلی که روی یک سیم ایجاد یا دریافت می شود، توسط سیم شریک آن که به دور سیم اول می پیچد، خنثی گردد. پیچاندن دو سیم به دور هم همچنین میزان تشعشعات الکترومغناطیسی منتشر شده از مدار را کاهش می دهد.

کابل جفت به هم تابیده در دو نوع ارائه می شود:

• کابل جفت به هم تابیده با روکش محافظ (STP)
• کابل جفت به هم تابیده بدون روکش محافظ (UTP)

کابل جفت به هم تابیده با روکش محافظ (STP)

در کابل STP، سیم های مسی ابتدا با عایق پلاستیکی پوشانده می شوند. سپس یک سپر فلزی متشکل از فویل یا بافت فلزی، دسته جفت سیم های عایق بندی شده را احاطه می کند. در محیط هایی که تداخل الکترومغناطیسی مشکل جدی می باشد، ممکن است علاوه بر سپر خارجی، هر جفت سیم نیز به صورت جداگانه محافظت شود. این حالت به نام کابل جفت به هم تابیده با فویل (FTP) شناخته می شود.

سرعت های ۱۰ و ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه از دو جفت کابل برای انتقال اترنت استفاده می کنند. دستیابی به توان عملیاتی گیگابیتی نیازمند استفاده از هر چهار جفت می باشد.

کابل جفت به هم تابیده بدون روکش محافظ (UTP)

کابل UTP محبوب ترین نوع کابل شبکه می باشد. کار با آن، نصب، توسعه و عیب یابی آن آسان می باشد. کابل های UTP معمولا شامل چهار جفت سیم مسی هستند که هر جفت از دو سیم به دور هم پیچیده تشکیل شده است. این جفت ها با عایق پلاستیکی پوشش داده می شوند و هیچ سپر محافظی ندارند و تنها دارای یک روکش خارجی می باشند.

اکثر دسته بندی های کابل جفت به هم تابیده به صورت UTP در دسترس می باشند. با این حال، برخی دسته بندی های جدیدتر نیز به صورت ترکیبی از انواع دارای سپر، دارای سپر فویلی و بدون سپر ارائه می شوند.

کابل جفت به هم تابیده با فویل (FTP)

پس از بررسی کابل‌های UTP و STP، نوع دیگری از کابل‌ها به نام FTP (Foiled Twisted Pair) وجود دارد.

در کابل FTP یک لایه فویل آلومینیومی به دور تمام زوج سیم‌ها قرار می‌گیرد. این لایه باعث می‌شود کابل در برابر نویزهای محیطی و تداخلات الکترومغناطیسی مقاوم‌تر باشد.

مزایا:

• کاهش قابل توجه نویز و اختلال سیگنال
• عملکرد پایدارتر در محیط‌های صنعتی یا پرنویز
• مناسب برای مسیرهای طولانی‌تر نسبت به UTP

معایب:

• قیمت بالاتر نسبت به UTP
• نیاز به اتصال ارت (Ground) استاندارد برای عملکرد صحیح
• نصب کمی پیچیده‌تر

دسته بندی های کابل های جفت به هم تابیده

دسته بندی های کابل های جفت به هم تابیده

موسسه ملی استانداردهای آمریکا (ANSI) و کمیسیون بین المللی الکتروتکنیک (IEC) که بخشی از سازمان بین المللی استانداردسازی می باشد، مجموعه ای از استانداردها یا دسته بندی ها را برای کابل جفت به هم تابیده تعیین کرده اند. دسته ۱ (Cat1) و Cat2 به طور رسمی استانداردسازی نشدند، اما استانداردهای غیررسمی در طول زمان شکل گرفتند. در حال حاضر هشت دسته کابل در دسترس می باشد.

این دسته بندی ها نوع سیم مسی و جک ها را مشخص می کنند. اعداد ۱، ۳، ۵ و غیره به بازنگری مشخصات فنی و تعداد پیچش های داخل سیم، یعنی کیفیت اتصال در جک، اشاره دارند.

Cat1

Cat1 معمولا برای سیم کشی تلفن و ارتباطات صوتی استفاده می شود. این نوع سیم قادر به پشتیبانی از ترافیک شبکه رایانه ای نیست و پیچیده نمی باشد. شرکت های مخابراتی می توانند از Cat1 برای ارائه خدمات شبکه دیجیتال یکپارچه (ISDN) و شبکه تلفن عمومی (PSTN) استفاده کنند. در این موارد، سیم کشی بین سایت مشتری و شبکه اپراتور مخابراتی با استفاده از کابل نوع Cat1 انجام می شود. Cat1 همچنین اکنون برای برخی شبکه های اینترنت اشیاء با نرخ داده پایین نیز به کار می رود.

Cat2

کابل های Cat2 از چهار جفت سیم مسی به هم تابیده تشکیل شده اند و می توانند از ترافیک شبکه رایانه ای و تلفنی پشتیبانی کنند. Cat2 بیشتر برای شبکه های Token Ring استفاده می شود و از سرعت هایی تا ۴ مگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کند. برای سرعت های بالاتر شبکه، یعنی ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه یا بیشتر، باید از Cat5e یا بالاتر استفاده شود.

Cat3

کابل های Cat3 از چهار جفت سیم مسی به هم تابیده تشکیل شده اند. Cat3 برای پشتیبانی از اترنت ۱۰ مگابیت بر ثانیه اولیه، معمولا در شبکه های Token Ring، به کار می رفت. هرچند سرعت های ۱۰ مگابیت بر ثانیه تقریبا منسوخ شده اند، برخی استقرارها همچنان از Cat3 استفاده می کنند.

Cat4

کابل های Cat4 نیز از چهار جفت سیم مسی به هم تابیده تشکیل شده اند و مانند Cat3 برای شبکه های Token Ring به کار می روند. در حالی که Cat3 حداکثر از ۱۰ مگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کند، Cat4 این سقف را تا ۱۶ مگابیت بر ثانیه افزایش داد. هر دو دسته دارای محدودیت طول ۱۰۰ متر می باشند. Cat4 به طور گسترده مورد استفاده قرار نمی گیرد.

Cat5 و Cat5e

کابل های Cat5 از چهار جفت سیم مسی به هم تابیده تشکیل شده اند. Cat5 نسبت به Cat3 پیچش های بیشتری در هر اینچ دارد، بنابراین می تواند با سرعت های بالاتر و در طول های بیشتر کار کند.

Cat5 تا حد زیادی جای خود را به مشخصات Cat5e داده است. Cat5e با ارائه مشخصات بهتر برای کاهش تداخل بین جفت سیم ها، از سرعت هایی تا ۱ گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کند.

UTP-Cat5e یکی از محبوب ترین کابل های UTP می باشد که جایگزین کابل های قدیمی کواکسیال شد؛ کابل هایی که دیگر قادر به پاسخگویی به نیاز روزافزون به شبکه های سریع تر و قابل اطمینان تر نبودند. Cat5e پرکاربردترین نوع مشخصات کابل کشی شبکه در سراسر جهان و یک گزینه مقرون به صرفه می باشد. برخلاف دسته بندی های بعدی، در صورتی که دستورالعمل های پایان بندی و استقرار کابل به طور کامل رعایت نشوند، انعطاف پذیری بیشتری از خود نشان می دهد.

Cat5 و Cat5e برای اترنت ۱۰ و ۱۰۰ مگابیت بر ثانیه به طور گسترده استفاده می شوند.

Cat6 و Cat6a

کابل Cat6 در اصل برای پشتیبانی از اترنت گیگابیتی طراحی شد، هرچند استانداردهای دیگر نیز انتقال گیگابیتی از طریق کابل Cat5e را ممکن می سازند. Cat6 مشابه Cat5e می باشد، اما حاوی یک جداکننده فیزیکی میان چهار جفت سیم است که تداخل الکترومغناطیسی را بیشتر کاهش می دهد.

Cat6 می تواند سرعت های ۱ گیگابیت بر ثانیه را تا طول ۱۰۰ متر و ۱۰ گیگابیت بر ثانیه را تا طول ۵۵ متر پشتیبانی کند و از فرکانس های پهنای باند تا ۲۵۰ مگاهرتز بهره می برد.

هنگام نصب کابل های جدید Cat6، تمام اجزای کابل کشی از جمله جک ها، پچ پنل ها و پچ کوردها باید دارای گواهینامه Cat6 باشند. این موضوع متخصصان شبکه را ملزم می کند که در پایان بندی صحیح سرکابل ها دقت ویژه ای داشته باشند. سازمان هایی که نصب با کابل Cat6 انجام می دهند باید یک گزارش آزمایش جامع با استفاده از آنالیزگر کابل معتبر درخواست کنند تا از انجام نصب طبق دستورالعمل ها و استانداردهای Cat6 اطمینان حاصل نمایند.

در سال ۲۰۰۹، Cat6a به عنوان کابلی با مشخصات بالاتر معرفی شد که مقاومت بهتری در برابر تداخل بین جفت سیم ها و تداخل الکترومغناطیسی ارائه می دهد. این کابل پهنای باند بهتری با فرکانس های تا ۵۰۰ مگاهرتز ارائه می کند، از ۱۰ گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می نماید و طول کابل آن تا ۱۰۰ متر می باشد.

Cat7

Cat7 یک مشخصات کابل مسی می باشد که برای پشتیبانی از سرعت های ۱۰ گیگابیت بر ثانیه در طول های تا ۱۰۰ متر طراحی شده است. برای دستیابی به این هدف، کابل از FTP برای چهار جفت سیم محافظت شده به صورت جداگانه، به علاوه یک سپر کابل اضافی استفاده می کند تا سیگنال ها را از تداخل بین جفت سیم ها و تداخل الکترومغناطیسی محافظت نماید.

با توجه به نرخ داده بسیار بالا، تمام اجزای مورد استفاده در نصب زیرساخت کابل کشی شبکه Cat7 باید دارای گواهینامه Cat7 باشند. این موارد شامل پچ پنل ها، پچ کوردها، جک ها و کانکتورهای RJ-45 می شوند. نبود اجزای دارای گواهینامه Cat7 عملکرد کلی را کاهش می دهد و منجر به شکست در آزمایش های تایید Cat7، مانند استفاده از آنالیزگر کابل، می شود؛ زیرا استانداردهای عملکردی Cat7 احتمالا تامین نمی گردند.

Cat7 معمولا در مراکز داده برای اتصالات بک باند میان سرورها، سوئیچ های شبکه و دستگاه های ذخیره سازی استفاده می شود.

Cat8

Cat8 یک دسته بندی جدیدتر از کابل جفت به هم تابیده می باشد که به طور موثرتری با سرعت و مقیاس فیبر نوری رقابت می کند. این کابل دارای حداکثر نرخ داده ۴۰ گیگابیت بر ثانیه می باشد، از کانکتورهای RJ-45 استفاده می کند و از فرکانس ۲ گیگاهرتز، یعنی ۲۰۰۰ مگاهرتز، بهره می برد که نسبت به ۶۰۰ مگاهرتز Cat7 افزایش قابل توجهی می باشد.

کابل های Cat8 معمولا در محیط های مراکز داده استفاده می شوند. این کابل ها با استانداردهای پیشین سازگاری رو به عقب دارند و از Power over Ethernet یا PoE پشتیبانی می کنند.

PoE نیاز به کشیدن یک سیم برق جداگانه به دستگاه هایی مانند اکسس پوینت های نصب شده در سقف را از بین می برد. برای نرخ های داده پایین، کابل های PoE برق را از طریق جفت هایی که برای اترنت نیاز نیستند تامین می کنند. برای نرخ های بالاتر که از هر چهار جفت استفاده می شود، PoE جریان مستقیم را بدون تداخل با سیگنال ها، به سیم هایی که سیگنال ها را حمل می کنند اضافه می نماید.

۳. کابل فیبر نوری

نرخ داده در سراسر شبکه افزایش یافته و در برخی موارد، فیبر نوری تنها گزینه موجود می باشد. در حالی که کابل های جفت به هم تابیده Cat8 می توانند تا ۴۰ گیگابیت بر ثانیه داده منتقل کنند، فیبر نوری از نرخ داده تا ۴۰۰ گیگابیت بر ثانیه پشتیبانی می کند و در حال حاضر آزمایش هایی برای دستیابی به ۸۰۰ گیگابیت بر ثانیه در جریان می باشد.

کابل های فیبر نوری از یک فیبر نوری نازک تشکیل شده اند که توسط لایه ای به نام کلدینگ (Cladding) احاطه می شود. کلدینگ از شیشه ای با خلوص کمتر از هسته ساخته شده و ضریب شکست پایین تری نسبت به هسته دارد. تفاوت در ضرایب شکست باعث می شود که نور در مرز میان هسته و کلدینگ بازتابیده شود. لایه های اضافی مانند لایه بافر و لایه روکش، کلدینگ را فرا می گیرند تا استحکام کابل را افزایش داده و از آسیب دیدگی آن محافظت کنند.

فیبر نوری نرخ خطای پایینی دارد. داده های شبکه در یک پرتو نوری کدگذاری می شوند و برخلاف کابل های جفت به هم تابیده، پرتو نور نه تداخل الکترونیکی ایجاد می کند و نه تحت تاثیر آن قرار می گیرد. علاوه بر این، چندین جریان داده با فرکانس های مختلف می توانند از طریق مالتی پلکسینگ روی یک فیبر واحد منتقل شوند تا نرخ کل داده افزایش یابد.

فیبر چندحالته در مقابل فیبر تک حالته

انواع فیبر بر اساس قطر فیبر از هم متمایز می شوند. فیبر نوری چندحالته (Multimode) قطری بین ۵۰ تا ۱۰۰ میکرون دارد، در حالی که در کابل تک حالته (Single-mode)، قطر فیبر نوری تنها ۸ تا ۱۰.۵ میکرون می باشد.

کابل چندحالته نسبت به تک حالته ارزان تر است، اما از نظر نرخ داده و فاصله محدودیت هایی دارد. در حالی که فیبر چندحالته می تواند ۱۰۰ گیگابیت بر ثانیه را تا ۱۵۰ متر منتقل کند، فیبر تک حالته قادر است ۴۰۰ گیگابیت بر ثانیه را تا ۱۰ کیلومتر و نرخ های پایین تر را در فواصل بیشتر حمل نماید.

عملکرد فیبر چندحالته و تک حالته به دلیل نحوه عبور نور در هر یک متفاوت می باشد. فیبر بزرگ تر در حالت چندحالته باعث می شود پرتو نور با زاویه تندتری نسبت به هسته نازک تر در حالت تک حالته از مرز فیبر و کلدینگ بازتابیده شود. هسته نازک تر فیبر تک حالته فاصله میان بازتاب ها را کاهش می دهد. هر چه بازتاب ها بیشتر باشند، افت در مرز بازتابی نیز بیشتر خواهد بود.

کابل مس خالص یا CCA؟

یکی از مهم‌ترین عوامل در کیفیت کابل شبکه، جنس هادی آن است.

کابل مس خالص (Pure Copper)

این نوع کابل از مس 100٪ خالص ساخته شده و بهترین عملکرد را در شبکه ارائه می‌دهد.

مزایا:

• افت سیگنال بسیار کم
• پشتیبانی عالی از فناوری PoE (تغذیه از طریق کابل شبکه)
• دوام و طول عمر بالا
• سازگاری کامل با استانداردهای شبکه

کابل CCA (Copper Clad Aluminum)

در این کابل از آلومینیوم با روکش نازک مس استفاده می‌شود.

معایب:

• افت سیگنال بیشتر نسبت به مس خالص
• عملکرد ضعیف در PoE
• احتمال شکستگی و آسیب‌پذیری بالاتر
• مناسب نبودن برای پروژه‌های حرفه‌ای

نتیجه: برای هر نوع پروژه جدی و حرفه‌ای، استفاده از کابل مس خالص کاملاً توصیه می‌شود.

بهترین کابل شبکه برای دوربین مداربسته

در سیستم های نظارتی IP انتخاب کابل مناسب اهمیت بسیار زیادی دارد، زیرا کیفیت تصویر، پایداری ارتباط و حتی عملکرد برق رسانی PoE به کیفیت کابل وابسته است.

• Cat5e UTP: مناسب پروژه های کوچک و اقتصادی با تعداد کم دوربین
  این کابل برای محیط هایی مناسب است که فاصله ها کوتاه است و نویز الکتریکی زیادی وجود ندارد.
• Cat6 UTP: گزینه استاندارد برای پروژه های متوسط با کیفیت و پایداری بهتر
  این کابل سرعت بالاتر و عملکرد پایدار تری نسبت به Cat5e ارائه می دهد و برای بیشتر پروژه های دوربین مداربسته گزینه رایج محسوب می شود.
• Cat6 FTP / STP: بهترین انتخاب برای محیط های صنعتی، کارخانه ها و مکان های دارای نویز بالا
  این نوع کابل دارای شیلد محافظ است و در برابر تداخل الکترومغناطیسی عملکرد بسیار بهتری دارد.

در دوربین های PoE، کیفیت کابل اهمیت بیشتری پیدا می کند زیرا هم داده و هم برق از طریق یک کابل منتقل می شود. استفاده از کابل بی کیفیت می تواند باعث افت ولتاژ و قطع شدن دوربین ها شود.

بهترین کابل شبکه برای سازمان ها

در شبکه های سازمانی، سه عامل اصلی یعنی پایداری، سرعت و قابلیت توسعه در آینده اهمیت بسیار زیادی دارند.

به طور کلی:

Cat6 یا Cat6a با مس خالص بهترین انتخاب برای شبکه های سازمانی محسوب می شوند.

این کابل ها دارای مزایای زیر هستند:

• سرعت مناسب برای شبکه های گیگابیتی و حتی سرعت های بالاتر در Cat6a
• امکان توسعه و ارتقای شبکه در آینده بدون نیاز به تعویض کامل زیرساخت
• عملکرد پایدار تر در محیط های شلوغ و دارای نویز الکترومغناطیسی
• کاهش خطا و افت کیفیت در انتقال داده

به همین دلیل در بیشتر پروژه های اداری، سازمانی و دیتاسنتری، استفاده از کابل های Cat6 و Cat6a استاندارد اصلی محسوب می شود.

نکات مهم هنگام خرید کابل شبکه

1. حتما از کابل های مس خالص (Pure Copper) استفاده کنید، زیرا کیفیت انتقال داده و طول عمر بالاتری دارند.
2. به استاندارد Category مانند Cat5e، Cat6 و Cat6a توجه کنید و متناسب با نیاز شبکه انتخاب کنید.
3. در محیط های دارای نویز الکتریکی از کابل های شیلددار مانند FTP یا STP استفاده کنید.
4. برندهای معتبر و استاندارد را انتخاب کنید تا از کیفیت واقعی کابل مطمئن باشید.
5. در پروژه های PoE کیفیت کابل بسیار مهم است و استفاده از کابل استاندارد ضروری می باشد.
6. نوع روکش کابل مانند PVC یا LSZH را بر اساس شرایط محیطی انتخاب کنید، به ویژه در محیط های حساس یا بسته بندی شده.

نتیجه گیری: هیچ انتخابی دائمی نیست

هیچ نوع کابلی برای همه موقعیت ها مناسب نمی باشد. نرخ داده پشتیبانی شده، هزینه نصب و کفایت آن در آینده باید برای هر کاربرد به دقت بررسی شوند. هزینه های نگهداری مستمر نیز باید در این ارزیابی لحاظ گردد.

شناخت دقیق انواع کابل شبکه و ویژگی های هر یک، متخصصان شبکه را قادر می سازد تا بهترین تصمیم را برای طراحی زیرساختی پایدار، مقیاس پذیر و متناسب با نیازهای آینده سازمان اتخاذ نمایند.

Chris Partsenidis is founder and editor in chief of Firewall.cx, a globally recognized network security website. He holds multiple certifications, including Cisco CCNP, and was named a 2015 Cisco Champion for Enterprise Networking.

David Jacobs has more than 30 years of networking industry experience. He has managed leading-edge hardware and software development projects as well as consulted Fortune 500 companies and software startups.